"Karmaşık olmayan karmalar hayata anlam katar. Karma yapılar toplumları zenginleştirir. Karma duygular da bireyleri". Bu düşünceler çevremde gölgelendiğim bazı insanların düşünceleri. "Gölgelendiğim" diyorum çünkü onların ışıkları arkalarından vuruyor, aydınlatmıyor yüzlerini. Yüzleri aydın olanlar mutlu insanlardır. Onların yüzleri ise karanlıktır. Sadece aydınlık olduklarını sanıyorlar.

Mutluluk, kirlilerden kurtulmak temize çıkmaktır belki de. Ya da düşünce denizinde derinlerden mercan çıkarmak vurgun yemek pahasına! Yankılanmayı göze alıp yüreklice bağırmak bir zirveden, Ezelden beri hür yaşamak belki de. Bir dört yol ağzından tek yola sapabilmek, kaplumbağa gibi kabuğuna sığınmadan dağların koynuna sokulabilmek usulca! Hayat yamaçlarından uçurumlara düşmeyi göze alıp geçebilmek cesaretlice! Umutlar dibe vurduğunda bile ayaklanabilmek yediveren gül misali. Bu muammalar ve tanımlar sürer gider dünya yörüngesinin yordanamayan yolunda.

Umutlar mutluluğun ışığıdır. Onu güçlendirir. besler ve sınarlar. Algılananlar alaca ise aydınlatmazlar etraflarını. Alaca düşünceler sel gibi siler önlerine her çıkanı ama telafi etmezler yıktıklarını.